TEKNİK BÜLTENLER (1997-2005)

 

Yayın Adı: Sekoyaların (Sequoia sempervirens (D.) Don  Çelikle Üretilmesi. Teknik Bülten Serisi No:1, Trabzon, 1997

Yazar / Yazarlar: A. Kenan EYÜBOĞLU, Hasret ATASOY, Vildane GERÇEK, Ayşegül ŞAHİN

     

ÖZ                         

Çelik alma zamanlarına ve çelik kaynaklarına göre köklenme oranları arasında önemli derecelerde farklılıklar olmuştur.

Sahil sekoyasının en uygun yeşil çelik alma zamanı Haziran aynın ortasından Temmuz ayının ortalarına kadar sert çelik aşma zamanı ise Mart aynın ortaları olduğu belirlenmiştir.

 En çok köklenme gövdenin dibi etrafında olan dip sürgünlerinin uç çeliklerinde köklenme başarısı ikinci sırada (% 55-62) yer almıştır. Yaşlı ağaçların dal çeliklerinin köklenmesi ise yetersiz olmuştur.

 Hormon (% 0.3 IBA konsantrasyonu) köklenmeye yaklaşık olarak % 29 oranında artmıştır. İki ölçek orman toprağı + bir ölçek perlit karışımı (20+P), denenen diğer ortamlarından daha iyi sonuç vermiştir.

 

            Yayın Adı: Söküm Zamanın Ladin ve Kayın Fidanlarının Tutma ve Gelişimi Üzerine Etkisi. Teknik Bülten Serisi No: 2, Trabzon, 1997

Yazar / Yazarlar: A. Kenan EYÜBOĞLU, Hasret ATASOY, Sedat İBRAHİMAĞAOĞLU

 

ÖZ                        

Bu araştırma doğu ladini ve doğu kayını fidanlarının kök geliştirme potansiyellerine değişik söküm tarihlerinin etkili olup olmadığını belirlenmesi için yapılmıştır. Bunun için 15 aralıktan 15 nisan tarihine kadar her 15 günde bir olmak üzere 2+2 yaşlı ladin ve 1+0 yaşlı kayın fidanları sökülmüşlerdir. Sonra bunlar naylon torbalar içinde direkt soğutmalı soğuk hava deposuna konulmuşlardır.

Soğuk hava deposundan çıkartılan fidanların bir kısmı tüplere dikilerek aynı günlerde seraya konulmuşlardır. Fidanların diğer kısmı da 15 mayıs tarihin de depodan çıkartılarak, çıplak köklü olarak araziye dikilmişlerdir.

Deneme alanın da ikinci yıl sonundaki yaşama yüzdesi söküm tarihlerine göre ladin fidanlarında oldukça büyük farklılıklar göstermiş (% 50 ile % 97 arasında değişerek ), kayın fidanlarında ise önemli bir farklılık göstermemiştir.(% 80 ile 100 arasında değişerek).

Sonuç olarak; Trabzon’da sahil fidanlıklarındaki Ladin fidanları 15 ocak ile 15 mart arasında, kayın fidanların ise 15 aralık ile 1 nisan tarihleri arasında sökülebilirler. Bu iki türe ilişkin fidanlar naylon torbalar içerisinde olmak üzere direkt soğutmalı soğuk hava deposunda son dikim tarihinde kadar (yöre için yaklaşık 15 mayıs kadar) saklanabilirler.

 

Yayın Adı: Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] Odununun Fiziksel ve Mekanik Özellikleri. Teknik Bülten Serisi No: 3, Trabzon, 1997

Yazar / Yazarlar: Mustafa AKYÜZ

 

ÖZ                        

Bu çalışmada, Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] odunun fiziksel ve mekanik özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır.

Bunun için, Doğu Ladini yayılış alanlarından seçilen örnek alanlarda toplam 22 adet örnek ağaç kesilmiş ve deneyler, bu ağaçlardan hazırlanan örnekler üzerinde yapılmıştır.

Fiziksel özelliklerden; yıllık halka ve yaz odunu genişliği ile yaz odununun yıllık halka içerisindeki kalıtım oranı, özgül ağırlık, hacim ağırlık, hacim yoğunluk değeri ve odunun çalışması belirlenmiştir.

Mekanik özellikler için liflere paralel yönde basınç direnci, eğilme direnci, dinamik eğilme direnci, liflere paralel ve dik yönlerde çekme direnci, makaslama direnci, yarılma direnci ve Brinell Sertlik değeri deneyleri yapılmıştır.

Deney sonuçlarına göre, mekanik özelliklerle yıllık halka genişliği ve özgül ağırlık arasındaki ilişkiler araştırılmış ve elde edilen veriler istatistiksel anlamda değerlendirilmiştir.

 

Yayın Adı: Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] Ormanlarında Zarar Yapan Böcek Türleri ile Bunların Yırtıcı ve Parazitleri (Zararlı Böcekler) -I. Teknik Bülten Serisi No: 4, Trabzon, 1998

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL

 

ÖZ                        

Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.]’ in ana vatanı Doğu Karadeniz bölgesi ve Kafkas dağlarıdır. Türkiye’ de 444 933 hektar alanda saf ve kayın, sarıçam ve köknarlarla karışık meşcereler kuran birinci derecede asli türdür.

Doğu Ladini Doğu Karadeniz Bölgesin’ de iğne yapraklı türlerden Pinus silvestris L. ve Abies nordmanniana (Stev.) Spach.’ya nazaran odunda ve kabukta üreyen zararlı böceklerin esas konukçu ağacıdır. Bu çalışmayla Doğu Ladini’ nin 84 zararlı böcek türü ve bunların bazılarına ait 40 yırtıcı ve parazit tür tespit edilmiştir.

 

 

Yayın Adı: Kürtün (Gümüşhane) Örümcek Ormanlarının Florası ve Saf Meşcere Tiplerinin Floristik Kompozisyonu. Teknik Bülten Serisi No: 5, Trabzon, 1998

Yazar / Yazarlar: Mahir KÜÇÜK

 

ÖZ                       

Örümcek Ormanlarının mevcut bitki taksonları ve saf meşcere tiplerinin, bonitet ve kapalılığa göre floristik bileşimleri saptanarak, saf Ladin, Sarıçam ve Kayın meşcerelerinin fito-sosyolojik yönden değerlendirilmesi yapılmıştır.

Çalışma alanında 614 adet bitki taksonu tespit edilmiştir. Bu taksonların dokuz adeti araştırma alanı ile Doğu Karadeniz Bölgesi için, iki adeti ise Türkiye florası için yeni olan taksonlardır.

Örümcek bölgesi saf ormanlarının vejetasyonu Braun-Blanquet yöntemine göre araştırılmış  ve alanın vejetasyonu dominant-konstant ve karakteristik türlere göre sınıflandırılmıştır.

Tanımlanan bitki birlikleri; Picea orientalis, Pinus sylvestris- Vaccinium myrtillus ve Fagus orientalis-Rhododendron ponticum birlikleridir.

 

Yayın Adı: Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] Ormanlarında Zarar Yapan Böcek Türleri ile Bunların Yırtıcı ve Parazitleri -II (Yırtıcı ve Parazitler), Teknik Bülten Serisi No: 6, Trabzon, 1998

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL

           

 

 

ÖZ                        

Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] ‘ nin ana vatanı Doğu Karadeniz Bölgesi ve Kafkas dağlarıdır. Doğu Ladini ormanları özellikle saf ve aynı yaştaki ağaçlardan kurulu meşcerelerden olması nedeniyle, böceklerin kitle halinde üremelerine çok elverişlidir. Bu çalışmada yeni ilavelerle Doğu Ladininde zarar yapan böcek türü sayısı 91’ e çıkmıştır. Bunların bazılarına ait 89 yırtıcı ve parazit tür saptanmıştır.

Doğu Ladini’ nde bu zararlı böceklerden, Scolytidae türleri en etkin zararlı türlerdir. Bu zararlı türlerin faal yuvaları esas alınarak yapılan değerlendirmelerde, açılan 4250 yuvada 73 yırtıcı ve 11 parazit böcek türü belirlenmiştir. Ayrıca yırtıcı böcek türlerinin konukçuları üzerindeki etkinlikleri de ortaya çıkarılmıştır.

 

Yayın Adı: Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi’ndeki Orman Fidanlıklarında Zararlı Böcekler ve Mücadelesi.  Teknik Bülten Serisi No: 7, Trabzon, 1998

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL

 

ÖZ                        

Bu çalışmada Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi fidanlıklarda zararlı böcek türleri incelenmiştir. Böylece 6 takımda 41 familyaya ait 115 zararlı böcek türü belirlenmiştir.

Fidanlılarda 1992-1997 yıllarını kapsayan araştırma süresi içinde zarar yapan önemli türler; Gryllotalpa gryllotalpa (L.), Pineus orientalis (Dreyfus), Thecabius affinis Kaltenback, Schizolachnus pineti (Fabr.), Cinara cedri Mim., Aphis craccivora Koch., Phorodon humuli Schin., Phyllaphis fagi (L.), Mindarus abietinus Koch., Melalontha melalontha (L.), Calomicrus pinicola (Duft.), Chrysomela populi L., Phyllodecta vitellinae (L.), Agelastica alni (L.), Hylobius abietis (Linne), Byctiscus betulae L., Chlorophanus viridis (L.), Rhyacionia buoliana (Den. ve Schiff.), Gypsonoma dealbana Froel, Paranthrene tabaniformis (Rott.), Agrotis segetum Schiff., Hyphantria cunea Drury, Pygaera anastomosis (L.), Acantholyda hieroglyphica (Christ), Trichiocampus viminalis (Fallen), Diploplepsi mayri Schld. ve Rabdophaga saliciperda (Duf.)’ dır.

Böcekler, fidanların yaprak, tomurcuk ve sürgün ile gövdelerinde, özsuyu emen ve fidanların köklerinde zarar yapan türler olarak sınıflandırılmıştır. Bunlara uygun mekanik ve kimyasal mücadele yöntemleri ortaya konulmuştur.

 

Yayın Adı: Doğu Karadeniz Bölgesinde Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] Orijin Denemeleri. Teknik Bülten Serisi No:8, Trabzon, 1998

Yazar / Yazarlar: A.Kenan EYÜPOĞLU, Hasret ATASOY, Mahir KÜÇÜK

 

ÖZ

Araştırmanın amacı; Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.]’in uygun orijinlerinin belirlenmesidir. Bu amaç için, Doğu Karadeniz Bölgesindeki ladin ormanlarında 17 adet tohum meşçeresi (orijin) seçilmiştir. Tohumlar 1982 yılında ekilmiş ve 16 orijinden elde edilen fidanlar 1986 yılında sekiz deneme alanına dikilmişlerdir.

Fidanlık aşamasında, fidan boyu gelişimi bakımından orijinler farklılık göstermiştir. Orijin yüksekliği arttıkça fidan boyu azalmıştır.

Arazi aşamasında; fidan boyu bakımında; hem orijinler  ve hem de deneme alanları arasında önemli derecede farklılıklar vardır. Orijin x deneme alanı etkileşimi ise önemsiz çıkmıştır. Yaşama yüzdesi bakımından, sadece bir deneme alanında orijinler arasında önemli farklılık gözlenmiştir. Orijin yüksekliğinin fidan yaşama yüzdesine etkisi olmamıştır. Aksine, deneme alanı yüksekliği yaşama yüzdesini olumsuz etkilemiştir. Üç deneme alanında, orijinlerin fidanlıktaki fidan boy gelişimi ile arazideki fidan boy gelişimi arasında önemli derecede ve pozitif yönde bir ilişki tespit edilmiştir.

Sonuç olarak; arazide on yıllık sürede yapılan ölçme ve gözlemlerin, dikimlerde kullanılacak en uygun orijinlerin önerilebilmesi için yeterli olmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle, orijin denemelerinden kesin sonuçlar alınıncaya kadar, Doğu Karadeniz Bölgesinde yapılacak dikimlerde, lokal tohum kaynaklarının kullanımına devam edilmelidir.

 

Yayın Adı: Doğu Karadeniz Bölgesi Gemi İnşaat Sektöründe Odun Ürünlerinin Arz-Talep İlişkileri, Tür Tercihleri ve Kalite Gereksinimlerinin Belirlenmesi. Teknik Bülten Serisi No: 9, Trabzon, 2001

Yazar / Yazarlar: Mustafa AKYÜZ

 

ÖZ                             

Bu çalışmada, Doğu Karadeniz Bölgesi gemi inşa sektöründeki odun ürünlerinin arz-talep ilişkileri, tür tercihleri ve kalite gereksinimlerinin incelenmesi amaçlanmıştır.

Bunun için, Doğu Karadeniz Bölgesi illerinden Trabzon’ da 8, Rize’ de 5, Giresun’ da 1 ve Ordu’ da 9 olmak üzere 23 gemi inşa atölyesinde çalışma yapılmıştır.

Doğu Karadeniz Bölgesinde 1995-2007 yılları arası üretilen ve üretilebilecek Sandal, Cırmık, Taka ve Alamodra tipi gemilerin üretim eğilimini ve tüketebilecekleri kestane tomruk miktarları regresyon analizi ile belirlenmiştir.

Ayrıca, Doğu Karadeniz Bölgesinde deniz aracı imalatı alanında faaliyet gösteren toplam 23 adet atölyede anket çalışması yapılarak bu sektörün sorunları belirlenmiştir.

 

 

Yayın Adı: Farklı Ağaç Türü Kabuklarının Fenolleştirilerek Bakalit Gibi Termosetlerin Elde Edilmesi. Teknik Bülten Serisi No:10, Trabzon, 2001

Yazar / Yazarlar: Mustafa AKYÜZ, Ayşegül ŞAHİN, M. Hakkı ALMA, İbrahim BEKTAŞ, Ayhan USTA

 

ÖZ                        

Bu çalışmada çeşitli ağaç türü kabukları “Kızılçam [(Pinus brutia (L.)], Toros sediri [(Cedrus libani (L.)], Okaliptus (Eucalyptus camaldulensis), Yalancı akasya (Robinia pseudoacacia), Meşe [Quercus cerris (L.)], Kestane (Castanea sativa mill), Doğu ladini        [(Picea orientalis (L.) Link], Kızılağaç (Alnus barbata), Kavak [(Populus nigra (L.) ] çeşitli sıcaklıklarda (110, 130 ve 1500 C de) 1 saat süre ile sülfürik asit (H2SO4) katalizötörlüğünde fenollendirilmiştir. Fenollendirilmiş ağaç kabukları hekzametilentetramin (HMTA) ile sertleştirilmiştir. Daha sonra fenollendirilerek şekil verilen kabuk esaslı bakalit panellerinin bazı mekanik özellikleri (eğilme direnci, elastik modülü) ve biyolojik bozunmaları tespit edilmiştir. Sonuçlar göstermiştir ki, çeşitli ağaç türü kabukları belirli oranda sülfürik asit ile kolayca fenollendirilmektedir.. Fenollendirilmiş kabuklar ticari novalak reçinesi gibi ısı ve basınç altında aynı şekilde kalıplanabilmektedirler. Fenollendirilen kabukların reaksiyon tipi fenol-formaldehit reçinesinde olduğu gibi ekzotermiktir.

Sonuç olarak; fenollendirilmiş kabuk panellerinin eğilme direnci, elastikiyet modülü değerleri ile biyolojik bozunma değerleri, Yalancı akasya (Robinia pseudoacacia) kabuklarını hariç tutarsak sentetik bakalitlere (ticari novalak reçinesi) benzemektedir.

 

Yayın Adı: Tüplü Doğu Ladini [(Picea orientalis (L.) Link.] Fidanı Yetiştirme Ortamları Özellikleri ve Üretim Tekniğinin Belirlenmesi. Teknik Bülten Serisi No:11, Trabzon, 2002

Yazar/ Yazarlar: Sezgin AYAN

 

ÖZ                        

Denemeler, Tüplü Doğu Ladini fidan üretim tekniğinin belirlenmesi amacıyla Trabzon-Of Orman Fidanlığı sera ve açık alan koşullarında gerçekleştirilmiştir. Fidan morfolojik karakteristikleri üzerinde ekim zamanının, yetiştirme ortamlarının ve serada bekletme süresinin etkileri araştırılmıştır.

Denemelerin sonucunda 2+0 yaşlı tüplü Doğu Ladini fidanlarında; fidan boyu, kök boğazı çapı, gövde kuru ağırlığı/kök kuru ağırlığı oranı, kök kuru ağırlığı/fidan kuru ağırlığı oranı, fidan boyu/kök boğazı çapı oranı ve Dickson kalite indeksi parametreleri belirlenmiştir.

Araştırma sonucuna göre; serada erken ekim (Şubat15) ve erken ekimlerde serada uzun süreli bekletme (2,5 ay) işlemleri fidan boyu ve kök boğazı çapı gibi fidan karakterleri üzerinde olumlu etki yapmıştır. Ayrıca, erken ekim fidanlarının 2+0 yaşında dikim standardına ulaştığı saptanmıştır. Bununla birlikte fidan morfolojik karakterleri bakımından en iyi gelişme sırasıyla; % 60 Barma turbası + %20 Kompast çay artığı + %30 dere kumu ve %50 Barma turbası + %20 Kompast çay artığı + %30 perlit ortamlarında tespit edilmiştir.

 

Yayın Adı: Yaban Gülü (Rosa canina L.)'nün Doku Kültürü Teknikleri İle Üretilmesi. Teknik Bülten Serisi No:12, Trabzon, 2002

Yazar/ Yazarlar: Fatma FEYZİOĞLU

 

ÖZ

Bu çalışmada Kuşburnu (Rosa canina) bitkisinin doku kültürü yöntemi ile üretilmesi araştırılmıştır. Doku kültüründe kullanılacak eksplantlar Rosa canina’nın koltuk altı tomurcuklarından alınmıştır. Denemeler WPM (Woody Plant Medium), MS (Murashige ang Skoog) temel besin ortamları ile MS ve WPM ortamlarına Ca ve Mg ilavesi ile oluşturulan modifiye WPM ve MS  olmak üzere toplam  dört farklı  ortam uygulanarak yürütülmüştür.  Yapılan çalışma sonucunda en iyi gelişmenin Modifiye MS ortamında  olduğu tespit edilmiştir.

Araştırmada sürgün oluşumu ve gelişimi için modifiye MS ortamına BA                        (6-benzyladenine) nın dört farklı dozu eklenmiştir (1 mg/l, 2 mg/l, 3 mg/l ve 4 mg/l). En iyi sürgün oluşumunun 2 mg/l BA ilaveli modifiye MS ortamında olduğu gözlenmiştir.

Kök oluşumu için ½ yoğunluktaki Modifiye MS ortamına IBA (Indol Butiric Acid) nın 4 farklı dozu (0,5 mg/l, 1 mg/l, 2 mg/l  ve 4 mg/l) eklenmiştir. En iyi köklenmenin 0,5 mg/l IBA ilaveli ½ yoğunluktaki Modifiye MS ortamında elde edildiği gözlenmiştir.

 

Yayın Adı: Ips sexdentatus (Boern.)’ a Karşı Biyolojik Mücadele Olanakları. Teknik Bülten Serisi No:13, Trabzon, 2003

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL, Mehmet KOÇYİĞİT, Suavin KESKİN, Hasan KOSTAK

 

ÖZ                        

Ips sexdentatus (Boern.) (Coleoptera: Scolytidae) Doğu Karadeniz Bölgesi’ nde ladin ormanlarında zaman zaman kitle üremesi yaparak önemli ekonomik kayıplara neden olmaktadır. Bu zararlıya karşı laboratuar ortamında bulunan ve etkili olduğu belirlenen 5 predatör türü denenmiştir. Predatörlerin beslenme denemesinde kütükle üretim tekniğinde Dendroctonus micans (kug.) (Scolytidae) larvaları, kutu üretim tekniğinde birinci sexdentanus larva ve erginleri kullanılmıştır. Denemede Rhizoghagus depressus (F.) (Colioptera: Rhizophagidae) ve Thanasimus formicarius (L.) (Coleoptera: Cleridae) türleri zararlı böceğin biyolojik kontrolünde en etkili predatörler olduğu belirlenmiştir.

 

Yayın Adı: Doğu Ladini Ormanlarında Ips typographus (L.) (Coleoptera Scolytidae)’un Populasyon Dinamiğini Etkileyen Predatör ve Parazitleri. Teknik Bülten Serisi No:14, Trabzon, 2003

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL, Şevket ALKAN

 

ÖZ                             

Ips typographus (L.) (Coleoptera: Scolytidae) Avrupa ve Türkiye ladin ormanlarında kitle üremesi yaparak önemli ekonomik kayıplara neden olmaktadır. Kabuk böceklerine karşı feroman tuzakları, mekanik ve kimyasal mücadeleler yapılarak kimyasal başarı sağlansa da, bu metotların sürekliliği bulunmamaktadır. Bu mücadeleler topoğrafik şartlar nedeniyle  zor ve pahalı olmakta, parazit ve predatörleri öldürücü etkisinden başka ekosistem üzerinde de olumsuz etkiler bulunmaktadır.

Bu çalışmada, Artvin bölgesinde doğu ladini ormanlarında I. typographus’un biyolojisi belirlenerek, 6 paraziti ve 22 adet predatörü tespit edilmiştir. Parazit ve predatörlerin biyolojik mücadeledeki etkinlikleri ortaya konulmuştur. Medetara signaticornis Loew (Diptera: (Coleoptera: Cleridae) predatörü, bu bölgede diğer doğal düşmanlara göre I. typographus’ un mücadelesinde en fazla etkiye sahiptir.

Bu prodetör  I. Typographus’un populasyonu ekonomik ve ekolojik olarak en az zararlı seviyesinde tutulması ve azaltılmasında potansiyel etkiye sahiptir.

 

Yayın Adı:Doğu Karadeniz Bölgesinde Abies grandis (dougl) Lindl. Orijin Denemelerinin On Üç Yıllık Sonuçları. Teknik Bülten Serisi No:15, Trabzon, 2003

Yazar / Yazarlar: Hasret ATASOY, Mahir KÜÇÜK, Fahrettin ULU

 

ÖZ     

Çalışmada  A.grandis’in16 orijini ile A.nordmanniana’dan 4, A.bornmuelleriana’dan 2 ve A.equi-trojani’den 2 olmak üzere toplam 24 adet orijin kullanılmıştır. Ekimler, 1989 yılı ilkbaharında Meryemana Araştırma Fidanlığında yapılmıştır. Fidanlar, Doğu Karadeniz Bölgesinde seçilen beş deneme alanına dikilmişlerdir. 

Fidanlık aşamasında; fidan boy gelişimi bakımından türler ve orijinler farklılık göstermiştir. A.grandis orijinleri genellikle diğerlerinden daha çok boylanmıştır. A grandis ve A.equi-trojani orijinleri genellikle diğer iki türden daha geç çimlenmiştir.

Arazi aşamasında; tüm tür ve orijinler, yaşama yüzdesi bakımından farklılık göstermemiş, benzer oranlarda ve yeterli seviyede (% 77-100) yüksek bulunmuştur. Orijinler arasında, boy gelişimi bakımında önemli derece farklılık olmuştur. A. grandis orijinlerinin çoğu denenen diğer Göknar türlerinden daha hızlı büyümüştür.

Sonuç olarak; fidanlıkta ve arazi deneme alanlarında boy gelişimi bakımından olumlu olan A. grandis orijinleri belirlenmiştir. Boy gelişim bakımından daha iyi olduğu belirlenen  A. grandis orijinleriyle, orijin denemelerinin ikinci aşamasına başlanmalıdır. Deneme alanlarında gözlemlere devam edilmelidir.

 

Yayın Adı: Doğu Ladini [Picea orientalis (L.) Link.] Kabuklarında Tanen Miktarının Saptanmasına İlişkin Araştırmalar. Teknik Bülten Serisi No:16, Trabzon, 2003

Yazar / Yazarlar: Mustafa AKYÜZ, Ayşegül ŞAHİN, Vildane GERÇEK

 

ÖZ                        

Bu çalışmada, Doğu ladini [Picea orientalis (L.) Link.] kabuklarında tanen miktarının tespiti amaçlanmıştır.

Bunun için, örnek ağaçlar Doğu Karadeniz Bölgesi Trabzon ili Maçka-Hamsiköy yöresinden 750, 1250 ve 1750 m yüksekliklerden alınmıştır. Örnek alanların seçiminde bakı, yükseklik faktörleri göz önünde bulundurulmuştur. Örnek ağaçların seçiminde ağaç yaşı olarak 30-60 ve 60’ dan yukarı olmak üzere iki esas dikkate alınmıştır. Bu amaçla toplam 30 örnek ağaç kesilmiştir. Kabuk örnekleri her bir ağacın 0,30, 3.0 ve 6.0 m yüksekliklerden alınan 15.0 cm kalınlıktaki tekerleklerden sağlanmıştır.

Tanen miktarının tespiti TS 1001 ve TS 1016 esaslarına göre belirlenmiştir. Doğu ladini kabuğundaki tanen miktarı; bakı, rakım, ağaç yaşı, gövde çapı, çift kabuk kalınlıkları arasındaki ilişki belirlenmiştir. Elde edilen veriler matematiksel ve istatistiksel anlamda değerlendirilmiştir.

 

Yayın Adı: Doğu Karadeniz Bölgesinde Kızılağaçlarda [Alnus glutinosa (L.) Gaertn.] Zarar Yapan Böcekler. Teknik Bülten Serisi No: 17, Trabzon, 2005

Yazar / Yazarlar: Beşir YÜKSEL, Mustafa AKYÜZ, Mehmet KOÇYİĞİT

 

ÖZ                       

Kızılağaç ülkemizin doğal olarak yetişen önemli ağaç türlerinden biridir. Özellikle Doğu Karadeniz Bölgesi’nde geniş bir yayılış göstermekte ve düşük rakımlarda hızlı bir büyüme yapmaktadır. Ayrıca bölge halkı tarafından sahipli arazilerde diğer ağaçlar ve tarımsal ürünlerle birlikte yetiştirmekte ve korunmaktadır. Bu durumda kızılağaçların gelişimini etkileyen faktörlerden olan böceklerin ve bunların zararlarının belirlenmesi önem arz etmektedir.

Bu çalışmada Doğu Karadeniz Bölgesinde Kızılağaçlarda zarar yapan  52 adet zararlı böcek türü tespit edilmiştir. Bu türlerin populasyon durumları ve zarar oranları değerlendirilmiştir. Buna göre, en zararlı tür olarak Agelastica alni (L.) belirlenmiştir. Ayrıca, iki önemli prodatörü de tespit edilmiştir.

 

Yayın Adı: Sakallı Kızılağacın (Alnus glutinosa subsp. Barbata L.) Vejetatif Üretim Olanakları. Teknik Bülten Serisi No:18, Trabzon, 2005

Yazar / Yazarlar: Vildane GERÇEK, Sezgin AYAN, Ayşegül ŞAHİN, Özge Volkan AKSU

 

ÖZ

Bu araştırmada; Doğu Karadeniz ormanlarında doğal olarak yetişen Kızılağaç (Alnus glutinosa subsp. barbata L.)'ın vejetatif üretim teknikleri belirlenmiştir.

Vejetatif üretim tekniklerinden, doku kültürü, aşı ve çelikle üretim çalışılmıştır.

Çelik ve aşı ile üretim çalışmaları; Meryemana Araştırma Fidanlığı ile Doğu Karadeniz Ormancılık Araştırma Müdürlüğüne ait serada, doku kültürü ile üretim çalışmaları ise, Trabzon-Of Orman Fidanlığı ve Doğu Karadeniz Ormancılık Araştırma Müdürlüğü doku kültürü laboratuarında gerçekleştirilmiştir.

Çelikle üretim çalışmalarında kullanılan sert ve yeşil çeliklerden; sert çelikler, dip ve uç çeliklerden dip çelikler, ortet yaşı olarak da (1+0, 2+0, 3+0, 4+0 ve 1 yaşlı kütük sürgünleri) 1+0 yaşlı fidan çelikleri başarılı olmuştur. Çeliklerin köklendirilmelerinde kullanılan ortamlarından en iyi sonuç saf kum ve % 60 Turba+ % 40 perlit ortamlarından alınmıştır.

Hormon dozu olarak; kontrol, 4000 ppm IBA (Indole-3-Butric Acid), 8000 ppm IBA kullanılmıştır.

Aşı ile üretim çalışmalarında; 1+1, 2+1, 2+0 ve 5+0 yaşlı fidanlara üstün ağaçlardan alınan aşı kalemleri ile yarma, yanaştırma, keçi ayağı yöntemleri denenmiştir. Yarma aşının % 63-71 oranında tutma başarısı ile diğer aşı yöntemlerinden daha yüksek başarı gösterdiği belirlenmiştir.

Doku kültürü çalışmalarında kullanılan materyal; fenotipik seleksiyonla belirlenen 10 farklı ağaçtan, 1+0, 2+0 yaşlı kızılağaç fidanlarından ve steril edilmiş tohumdan elde edilen filizlerden alınmıştır. Temel besin ortamları olarak kullanılan MS, WPM, Chalupa ortamlarına BA, Kinetin, Zeatin  ve NAA' nın değişik konsantrasyonları ilave edilmiştir. Doku kültürü çalışmalarında başarı elde edilememiştir.

 

 

 

 

Yayın Adı: Kızılağaç (Alnus spp.) Tür ve Orijin Denemesi. Teknik Bülten Serisi No:20, Trabzon, 2007

Yazar / Yazarlar: Dr.Fatma FEYZİOĞLU, Fahrettin ULU, Vildane GERÇEK, Necati ÇOLAK,

 

ÖZ

 

   Bu çalışmada kızılağaç orijinlerinden Doğu Karadeniz Bölgesinde en iyi gelişenlerin belirlenmesi amaçlanmıştır.

   Bu amaç için; A. glutinosa’nın 16 orijini ile değişik ülkelerden kızılağacın 5 türüne ait 18 orijinden tohumlar toplanmış ve Meryemana Araştırma Fidanlığına ekilmiştir.

Elde edilen fidanlar Doğu Karadeniz Bölgesinde seçilen 6 deneme alanına tesadüf blokları yöntemine göre ve üç yinelemeli olarak 1987 yılında dikilmişlerdir.

Bu çalışmada en iyi boy ve çap gelişimi gösteren orijinler A. glutinosa türüne ait orijinlerdir.

   Anahtar Kelimeler: Kızılağaç, Orijin, Tür

 

 

 

 

Yayın Adı: Trabzon-Maçka Yöresinde sitka Ladini [Picea Sitchensis (Bong.)Carr.]Orjin Denemesinin 30 Yıllık Sonuçları . Teknik Bülten Serisi No:19, Trabzon, 2007

Yazar / Yazarlar: Dr.Fatma FEYİZOĞLU, Süleyman ALKAN, Necmettin EREN.

 

ÖZ

 

Ladin cinsinin en büyük türü olan Sitka Ladini Doğu Karadeniz Bölgesi’nin asli ağaç türü olan Doğu Ladini’ne oranla daha fazla artım yapmaktadır. Bu iki türün doğal yetişme yeri iklim koşulları benzer olması nedeniyle, Sitka Ladini’nin Doğu Karadeniz Bölgesi koşullarına uyum sağlayacağı düşünülmüştür. Bu amaç doğrultusunda Doğu Karadeniz Ormancılık Araştırma Müdürlüğü’nce 1975 yılında bu türün 8 orijininden tohum sağlanarak denemelere başlanılmıştır.

8 Sitka Ladini ve bir Doğu Ladini tohumları tesadüf parselleri yöntemine göre üç yinelemeli olarak Meryemana Araştırma Ormanı Fidanlığına ekilmişlerdir.

Sitka Ladini orijin denemesi için pilot bölge olarak kabul edilen Maçka Orman İşletme Müdürlüğü alanlarında 700-1100 m yükseltiler arasında 4 adet deneme alanı seçilmiştir. Sitka Ladini doğal yetişme alanlarında çoğunlukla 1100 m’nin altında yetiştiğinden, deneme alanları da genellikle bu yükseltilerin altında alınmıştır.

1978 yılı ilkbaharında fidanlar 3+0 yaşında iken araziye tesadüf blokları yöntemine göre ve üç yinelemeli olarak dikilmişlerdir.

2005 yılında tüm ağaçlar üzerinde boy ve çap ölçümleri yapılmış ve yaşama yüzdeleri belirlenmiştir.

Boy ve çap gelişimleri arasında istatistiksel farklılıklar çıkmış, ancak yaşama yüzdeleri arasında anlamlı bir farklılık belirlenememiştir.

En iyi gelişimi 2 no’lu Oregon orijini gerçekleştirmiştir.